DİYARBAKIR, İTİBAR SUİKASTÇİLERİ VE TETİKÇİLER!

VEYSİ POLAT

Bir insanın yaptığı en önemli yatırım, kendisinedir.

İnsan önce ailesinde şekillenir.

Büyüdüğü ortamdan, gördüğü eğitimden, içinde yaşadığı toplumdan ve kurduğu ilişkilerden etkilenir.

Kişiliği, karakteri, duruşu zaman içerisinde belirginleşir.

Yılların biriktirdiği değerler, insanın kim olduğunu ve hayata nereden baktığını ortaya koyar.

Hele Diyarbakır gibi toplumsal hafızanın güçlü, ilişkilerin derin, sözün ve davranışın birden fazla anlam taşıdığı bir coğrafyada yaşamak, insana iki kez düşünmeyi öğretir.

Bir söz söylemeden, bir adım atmadan, bir topluluğun içinde yer almadan önce insan kendisine sorar:

Ben kimim?

Ailem nasıl bilinir?

Yaptığım işin, söylediğim sözün, attığım adımın karşılığı ne olur?

Bu, yalnızca başkalarının ne düşüneceğini hesap etmek değildir.

Bir tür toplumsal sorumluluk, öz denetim ve kendi geçmişine karşı duyulan saygıdır.

İnsan kendisine emek verir, ailesini düşünür, adını ve itibarını korumaya çalışır.

Çünkü bilir ki bu coğrafyada insanın yalnızca kendi hayatı yoktur; taşıdığı bir geçmiş, temsil ettiği değerler ve yarına bırakacağı bir isim vardır.

Böyle bir dönemde, memlekette yıllardır kopmuş diyalogların yeniden kurulmaya, küskünlüklerin ve dargınlıkların kentin geleceği adına geride bırakılmaya çalışıldığı bir süreçten geçiyoruz.

Ancak son aylarda sosyal medyada giderek yaygınlaşan başka bir dil var.

Üstelik bu dil, artık sıradan bir eleştiri ya da siyasi tartışma sınırlarını çoktan aşmış durumda.

Eskiden imalı sözlerle, üstü kapalı göndermelerle yürütülen karalama kampanyaları bugün isimler, fotoğraflar, adresler ve doğruluğu tartışmalı bilgiler üzerinden açıkça yapılıyor.

İnsanlar hedef gösteriliyor, kurumlar zan altında bırakılıyor, geçmişte yaşanmış olaylar bağlamından koparılarak yeniden dolaşıma sokuluyor.

Yalan, yanlış ve eksik bilgilerle bilinçli bir kafa karışıklığı yaratılıyor.

Amaç tartışmak, sorgulamak ya da hesap sormak değil; hedef alınan kişiyi yıpratmak, toplum nezdindeki itibarını aşındırmak ve onu savunma yapmak zorunda bırakmak.

Bu, son derece tehlikeli bir yöntem.

Elbette herkesin siyasi hesabı, gelecek planı, kişisel beklentisi olabilir.

İnsanlar geçmişte içinde bulundukları siyasi yapılardan ayrılabilir, görev yaptıkları kurumlardan kopabilir, görüş değiştirebilir.

Bunların hepsi hayatın olağan akışı içerisindedir.

Ancak bir kurumdan ayrılmak, o kuruma savaş açma hakkı vermez.

Geçmişte emek verdiği bir yapıyla yolları ayrılanların, kişisel kırgınlıklarını toplumsal bir meseleymiş gibi sunarak ortalığı bulandırması da kabul edilebilir değildir.

Daha da dikkat çekici olanı, bu girişimlerin siyasi söylemlerle süslenmesidir.

Kişisel hesaplar, siyasi bir duruşun arkasına saklanarak meşrulaştırılmaya çalışılıyor.

Sanki mesele ilke, demokrasi ya da toplumsal hassasiyetmiş gibi bir görüntü oluşturuluyor.

Oysa herkesin nerede durduğunu, hangi değerleri savunduğunu ve hangi yöntemleri kullandığını toplum gayet iyi biliyor.

Bu coğrafya tetikçiliğin ne olduğunu da bilir, tetikçiliğin kimlere ve nelere hizmet ettiğini de!

Birilerini hedef göstererek, isimlerini dolaşıma sokarak, adreslerini paylaşarak, doğrulanmamış iddiaları gerçekmiş gibi yayarak siyaset yapılmaz.

Eleştiri ile linç, hesap sormak ile itibarsızlaştırmak, gazetecilik ile tetikçilik arasındaki çizgi bu kadar kolay silinemez.

Üstelik mesele yalnızca hedef alınan kişilerden ibaret değil.

Bu yöntemlerle bireyler yıpratılıyor, kurumlar tartışmalı hale getiriliyor, toplumsal güven zedeleniyor.

İnsanlar bir araya gelmekten, ortak iş yapmaktan, sorumluluk üstlenmekten çekinir hale getiriliyor.

Kentin ortak meselelerine kafa yorması gereken enerji, kişisel hesaplaşmalara ve sanal tartışmalara harcanıyor.

Sonuçta kaybeden yalnızca hedef alınan kişi değil; Diyarbakır’ın ortak geleceği oluyor.

Bütün bunların, toplumsal barışın ve yeniden diyalog kurma çabalarının önem kazandığı bir dönemde yaşanması ise ayrıca düşündürücü.

Çünkü toplumsal barış yalnızca büyük siyasi mutabakatlarla kurulmaz. İnsanların birbirine güvenmesiyle, farklı düşüncelerin yan yana durabilmesiyle, geçmişin hesaplarının geleceğin önüne konulmamasıyla kurulur.

Tam da bu nedenle sosyal medya üzerinden yürütülen organize karalama faaliyetlerine, kişisel hesaplaşmalara ve hedef gösterme pratiklerine karşı uyanık olmak gerekiyor.

Özel savaş yöntemlerinin en etkili araçlarından biri, toplumun kendi içindeki güven bağlarını aşındırmaktır. İnsanları birbirine düşürmek, kurumları itibarsızlaştırmak, ortak aklı felç etmek ve toplumsal enerjiyi tüketmek…

Bu yöntemlerin kimler tarafından, hangi saiklerle ve hangi sonuçları doğuracak şekilde kullanıldığı sorgulanmalıdır.

Bunu yapanların bir kısmı belki neye hizmet ettiğinin farkında bile değildir. Kimileri kişisel hırslarının, kimileri geçmiş hesaplarının, kimileri de siyasi beklentilerinin peşindedir. Ancak sonuç değişmiyor: Her biri, farkında olarak ya da olmayarak, bu kirli dilin bir parçası haline geliyor.

İnsan eleştirebilir, sorgulayabilir, itiraz edebilir. Ama bunların hiçbiri bir başkasının onurunu, emeğini ve itibarını hedef alma hakkı vermez.

Diyarbakır’ın bugün ihtiyacı olan şey yeni düşmanlıklar, yeni cepheleşmeler ve sosyal medya mahkemeleri değil. İhtiyacı olan şey güven, diyalog, ortak akıl ve birbirinin emeğine saygıdır.

Kişisel hesaplarını toplumsal meselelerin arkasına saklayanlara, geçmişin kırgınlıklarını bugünün kavgasına dönüştürenlere, başkalarının itibarını hedef alarak kendilerine siyasi ve toplumsal alan açmaya çalışanlara birkaç sözüm var:

Bu memleket kimin kiminle yürüdüğünü de bilir, kimin hangi hesabın peşinde olduğunu da.

Kimin gerçekten bir mücadele verdiğini, kimin de başkalarının mücadelesinden kendisine ikbal devşirmeye çalıştığını da görür.

Sosyal medya hesaplarının arkasına saklanarak insanları hedef göstermek cesaret değildir.

İsim ve fotoğraf yayımlayarak itibar infazına girişmek hakikat arayışı değildir.

Kişisel öfkeyi siyasi söylemle cilalamak da kimseyi haklı çıkarmaz.

Tetikçilik, hangi siyasi gerekçenin arkasına saklanırsa saklansın tetikçiliktir.

İftiraya hangi ideolojik kılıf giydirilirse giydirilsin iftira, itibarsızlaştırmaya hangi gerekçe bulunursa bulunsun itibarsızlaştırmadır.

Üstelik bu memlekette herkesin bir geçmişi, bir emeği ve bir hafızası var.

Bugün başkalarının geçmişini didikleyenler, yarın kendi geçmişlerinin de aynı terazide tartılacağını unutmamalı.

Çünkü insan bazen söylediği sözlerle değil, başkasına yaptıklarıyla tanınır.

Bazen de sustuğu yerde değil, hangi kirli hesabın parçası olmayı seçtiğinde belli eder kendisini.

Kimse başkasının itibarını yıkarak kendisine itibar inşa edemez.

Kimse bir kentin ortak geleceğini kendi küçük hesaplarına rehin bırakamaz.

Bu memlekette herkes safını seçebilir.

Ama kimse tetikçiliği siyaset, iftirayı hakikat, itibarsızlaştırmayı da mücadele diye pazarlamasın.

Çünkü gün gelir, bütün maskeler düşer. Geride ne hesaplar kalır ne de sanal alkışlar…

Sadece insanın kendi adıyla, kendi yaptıklarıyla ve kendi vicdanıyla baş başa kaldığı bir hakikat kalır.

Diyarbakır’ın hafızası güçlüdür.

Bu kent kimin taş üstüne taş koyduğunu, kimin de başkalarının emeğini ve itibarını taşlamakla meşgul olduğunu unutmaz.

Tarih, tetikçilerin kurduğu cümleleri değil, onların hangi hesaplara hizmet ettiğini yazar.

Kişisel ikbal uğruna toplumsal barışı dinamitleyenler, siyasi hesap uğruna insanların itibarını infaz etmeye kalkışanlar şunu iyi bilsin:

Bu kentin geleceği, sizin kirli hesaplaşmalarınızdan çok daha değerlidir.