Em livirin, em serbilindin!…

VEYSİ POLAT

Em serbilindin!

Kürtçede “başımız dik” demek.

Bazen bir maçın skorundan, bir gecenin ihtişamından çok daha fazlasını anlatır bu iki kelime.

Geçtiğimiz hafta sonu Amedspor’un yaşadığı da tam olarak buydu.

Galatasaray maçı öncesinde Amedspor için bir dayanışma gecesi düzenlendi.

İş insanlarının katıldığı yemekte, Galatasaray-Amedspor karşılaşmasının biletleri de hediye edildi.

Bir biletin bedeli tam 500 bin liraydı!

Evet, yanlış okumadınız: 500 bin TL.

Ülkenin ekonomik tablosu ortada.

Asgari ücret 28 bin lira.

Milyonlarca insan geçim derdinde, yoksulluk her geçen gün daha fazla hissediliyor.

Türkiye’nin ekonomik göstergelerinde alt sıralarda yer alan, işsizliğin ve gelir adaletsizliğinin ağır sonuçlarını yaşayan Diyarbakır’da bir maç bileti için 500 bin lira ödenmesi ister istemez insanı düşündürüyor.

Bir tarafta 500 bin liralık biletler, diğer tarafta ay sonunu getiremeyen milyonlarca insan…

Elbette bu tablo, geceye katılan iş insanlarının dayanışmasını gölgelememeli.

Yıllardır görmezden gelinen, kimliği üzerinden ötekileştirilen ve zaman zaman düşmanlaştırılan bir kentin takımına sahip çıkmak önemliydi.

Çünkü Amedspor’a destek vermek, yalnızca bir spor kulübüne ekonomik katkı sunmak değil; bu kentin varlığına, kimliğine ve temsil edilme hakkına da sahip çıkmaktı.

Ekonomik koşulların iş dünyasını da zorladığı bir dönemde ortaya konulan bu dayanışmayı küçümsemek haksızlık olur.

Ancak takdir etmek, sorgulamaktan vazgeçmek anlamına gelmemeli.

Bir futbol takımı için bu kadar büyük kaynakları bir araya getirebilen bir kentte, yoksul çocukların spor yapabileceği alanlara, gençlerin eğitimine, kadınların ekonomik hayata katılımına ve sosyal dayanışmaya da aynı cömertlikle kaynak ayrılabiliyor mu?

Amedspor’a sahip çıkmak kadar, Amedspor’un temsil ettiği kentin sorunlarına sahip çıkmak da önemli.

Çünkü bir kentin başı yalnızca takımının galibiyetiyle dik olmaz.

İnsanları yoksullukla mücadele ederken, gençleri geleceğe dair umudunu yitirirken o kentin gerçek anlamda başı dik olabilir mi?

Dayanışma bir geceye, bir yemeğe ya da bir futbol maçına sığdırılamaz.

Asıl dayanışma, kentin hayatına dokunabildiği ölçüde anlam kazanır.

Gecenin bir başka boyutu da basın mensuplarının tutumuydu.

Gazeteciler organizasyona davet edilmemişti.

Buna rağmen bir şekilde geceye ulaşan birkaç meslektaşım, ellerindeki görüntüleri paylaşırken oldukça hassas davrandı.

Katılımcıları, sofraları ve verilen desteği insanların gözüne sokmamayı tercih ettiler.

Bu tutumu takdir ettim.

Çünkü gazetecilik, gördüğünü olduğu gibi teşhir etmek değildir.

Haber değeri kadar, haberin nasıl sunulduğu da önemlidir.

Ne var ki bazıları için gazetecilik ile görünür olma arzusu arasındaki çizgi iyice silinmiş durumda.

Bir masanın etrafında çekilmiş fotoğrafı haber sanan, kiminle aynı kareye girdiğini göstermek için yarışan, sosyal medya hesabını adeta kişisel vitrininin devamı gibi kullanan bir anlayıştan söz ediyorum.

Bu gece de bazıları için mesele Amedspor’a verilen destekten çok, o sofrada bulunmuş olmaktı.

Oysa yemeğe katılan iş insanlarının büyük bölümü de verdikleri desteği bir gösteriş malzemesine dönüştürmedi.

Herkes fotoğraf paylaşma, ödediği parayı ilan etme, servetini sergileme telaşına düşmedi.

Belki de gecenin en anlamlı mesajlarından biri buydu.

Dayanışmanın değerini, ne kadar görünür olduğunuz değil, neye ve kime sahip çıktığınız belirler.

Gelelim maç gününe…

Galatasaray tribünlerinden yükselen hakaretler, Amedspor’a yönelik ayrımcı söylemler ve sarı torba göndermeleri…

Futbolun rekabet sınırlarını çoktan aşan, bir takımın taraftarını ve temsil ettiği kimliği hedef alan mesajlar yine karşımızdaydı.

Sahada ise tartışmalı hakem kararları vardı.

Amedspor’un aleyhine verilen kararlar, maçın önüne geçecek boyuta ulaştı.

Böyle bir atmosferde Amedspor 3-0 geriye düştü.

Ama dağılmadı.

Oyundan kopmadı.

Mücadeleyi bırakmadı.

Üst üste bulduğu gollerle farkı azalttı.

Galatasaray’ın dördüncü golüne rağmen son ana kadar direndi ve 90+2’de skoru 4-3’e getirdi.

Son düdükle birlikte sahadan mağlup ayrıldı.

Futbolun gerçeği bu.

Skor tabelasında Galatasaray’ın galibiyeti vardı.

Ancak Amedspor’un 3-0’dan sonra ortaya koyduğu mücadele de görmezden gelinecek gibi değildi.

Bir tarafta dünya yıldızlarını kadrosunda bulunduran, bütçesi ve kadro değeri Amedspor’un çok üzerinde olan Galatasaray; diğer tarafta mütevazı imkânlarla Süper Lig’de kendisine yer açmaya çalışan Amedspor vardı.

Bütçe farkı, yıldız farkı, imkan farkı…

Amedspor bu farkı kapatamadı.

Ancak kolay teslim olmayacağını, son düdüğe kadar mücadele edeceğini gösterdi.

Biz de buradayız!

Em livirin!

Amedspor’un hikayesi yalnızca futbolun içinde okunabilecek bir hikaye değil.

Bu takımın formasında bir kentin hafızası, tribünlerinde yılların sevinci ve kırgınlığı, sahadaki mücadelesinde ise bütün bunlara rağmen var olma iradesi var.

Bir futbol takımının taraftarını kimliği üzerinden hedef almak rekabet değildir.

Hakaret futbolun parçası olamaz.

Sahada adalet istemek de hiçbir takımın ayrıcalığı değil, en temel hakkıdır.

Bir gün önce 500 bin liralık biletlerle ortaya konulan dayanışma, ertesi gün sahada verilen mücadeleyle başka bir anlam kazandı.

Ancak bu iki günün bize gösterdiği başka bir gerçek daha var: Amedspor’un mücadelesi yalnızca sahadaki rakipleriyle sınırlı değil.

Bu takım, temsil ettiği kentin bütün beklentilerini, itirazlarını ve var olma iradesini de taşıyor.

İş insanlarının desteği kıymetli.

Futbolcuların sahadaki mücadelesi de öyle.

Fakat asıl mesele, bu dayanışmayı kalıcı hale getirmek ve Amedspor’un temsil ettiği kentin sorunlarını da gündemde tutmak.

Çünkü başı dik bir kent, yalnızca maç kazanan bir kent değildir.

Yoksulluğa mahkum edilmeyen, gençlerine gelecek sunabilen, kimliğiyle barışık ve eşit yurttaşlık temelinde yaşayan bir kenttir.

Amedspor, mağlup olduğu maçta bile son ana kadar mücadele ederek bir kez daha varlığını hatırlattı.

Em serbilindin!

Başımız dik, alnımız açık.

Bütün engellemelere, ayrımcılığa ve zorluklara rağmen…

Em livirin!