At İzi İt İzine Karıştı

Ne olduysa, eski dostluklar, o sıkı komşuluk bağları, selamla başlayan muhabbetler bir bir kayboldu.
Eskiden komşu, ailenin bir ferdi gibiydi.

Herkes birbirinin halini de hatırını da kıymetini de bilirdi.
Şimdi ise herkes kendi dünyasında, çoğu zaman birbirinin kötülüğünü isteyen ya da en azından başarısına tahammül edemeyen gözlerle bakıyor.
Bir koltuk, biraz nüfuz, biraz çıkar için insanların rüzgârla yön değiştirdiği bir zamandayız.
Güç kimdeyse herkes onun etrafında pervane. Denge denen şey, artık ortada kalmak değil; idarecilik, yöneticilik kisvesi altında içi boş bir “ortacılık” halini aldı. Dedikodu aldı başını gitti. İnsanlar birbirine güvenemez hale geldi.
Oysa bu şehir, 33 medeniyetin izini taşıyan bir mozaiğin ev sahibi.

Her kavimden bir parça, her inançtan bir iz vardı bu topraklarda. Hepsi Diyarbakır’ın ruhunu beslemişti.
Misafirperverlik, dürüstlük, sağlam bir ahlaki duruş vardı. Şimdi ne misafirlik kaldı ne de misafirperverlik. İnsanlar artık birbirine tahammül bile edemiyor.
Geçmişe özlem duymaktan fazlasını hissettiriyor bu durum: Utanç.
Öyle bir hale geldik ki; bir insanı, mülksüzlüğüyle, ahlakıyla, sade yaşantısıyla örnek gösteriyoruz ama kendi yaşantımıza dönüp bakınca sadece yüzümüz kızarıyor.

Sırrı Süreyya Önder’in cenazesinde kızının söylediği şu söz, bir tokat gibi çarpıyor hepimize: “Bir tek mülk edinmeden, ikinci bir kazağı bile almadan yaşadı.”

Bugün 20 kazağının arasında “Hangisini giysem?” diye düşünen nice kişi, kişiliğini askıya asmış gibi yaşıyor. Üzerine geçirdiği marka kıyafetlerle kişilik sahibi olduğunu sanıyor.

Yazık ediyoruz bu memlekete. Sadece Diyarbakır’a değil; geçmişimize, değerlerimize, insanlığımıza da yazık ediyoruz. Belki hâlâ geç kalmış değiliz. Belki hâlâ hatırlamak, hatırlatmak mümkün: Ne olduğumuzu, kim olduğumuzu, nereden geldiğimizi.
Ama önce, at iziyle it izini birbirinden ayırmamız gerekiyor.